บางทีก็เหนื่อยและท้อเอามากๆ

นอกจากต้องทะเลาะกับตัวเองแล้ว

ยังต้องไปทะเลาะกับคนอื่นอีกด้วย

?

ความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างค้างคาอยู่ในใจ เหมือนมีเส้นใยบางๆ มาปิดกั้นความรู้สึก ความคิดสร้างสรรค์ หรือแม้กระทั่งจินตนาการเอาไว้ ถ้าก้าวผ่านหรือทะลุตรงนี้ไปได้ อะไรๆ ก็คงจะดีขึ้น ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไร

ตอนนี้มันไม่สนุกเลย มันไม่มีพลัง ไม่อยากที่จะทำอะไรเลย เหมือนหายใจทิ้งไปวันๆ อยู่ไปวันๆ ไร้สาระไปวันๆ

ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกัน แต่ที่รู้คือเป็นแบบนี้มานานมาก ปีกว่าๆ ได้ รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง เหมือนไม่ใช่คนเดิม

พยายามที่จะค้นหาว่ามันเกิดอะไรขึ้นในจิตใจ แต่ก็ยังหาไม่เจอ แก้ไม่ได้

หวังว่า การกลับบ้านครั้งนี้จะช่วย "เยียวยาจิตวิญญาณที่บาดเจ็บ" ให้กลับมามีพลังอีกครั้ง เพื่อที่จะทำหน้าที่ให้สำเร็จโดยเร็ว

ปกิณกธรรมจาก bodyslam

จะยิ้มรับมันว่าในใจ"อ่อนแอ"....แม้ทุกเรื่องราวมันยังคง'โหดร้าย'

สุขทุกข์ที่เราพบผ่าน...มันคือ'ชีวิตของเรา'...

แม้ทั้งหัวใจมันยังคง'ทรมาน'...

                                                    ...ชีวิตยังคงสวยงาม 02.07.14

พายุ ถั่งโถม สักเพียงไหน

จะไม่ยอมแพ้คำขู่...เรียนรู้ และสู้ไป

ให้อุปสรรคเปลี่ยนผันเป็น"พลัง"

ความหวังยังนำทางฉันใช่หรือไม่...ชีวิตมันยืนยันที่จะ'ไป'

                                                   ...เรือเล็กควรออกจากฝั่ง 11.11.13

เศษส่วนภูผาที่โดนกัดกร่อน มันยังสั่งและสอน

ให้มีชีวิต..."ยอมรับกับความผันแปร"

                                                   ...ดัมมะชาติ  23.03.14

1/6 อ. วรภัทร์ ภู่เจริญ ที่เนเธอร์แลนด์

อ. หัวเราได้อิ่มมาก

อยากทำ

วันนี้ได้นั่งดูรูปในเฟสบุ๊ค ก็เกิดความรู้สึกอยากจะทำอะไรบ้างอย่างคืนสู่สังคมไทยบ้าง แม้ว่าตัวเราเองจะอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากไม่น้อย มานั่งนึกๆ ดูแล้ว สิ่งที่เราพอจะทำได้ ก็น่าจะเป็น

๑. สนับสนุนทุนการศึกษา ทุนอาหารกลางวัน หรืออุปกรณ์การเรียนให้แก่โรงเรียนที่ยังขาดแคลน

๒. อาจจะเป็นวิทยากรให้ความรู้ในเรื่องที่เราพอรุ้อยุ่บ้าง เช่น แนะแนวการศึกษาต่อตามโรงเรียน

๓. อยากทำหนังสือแจกเพื่อเป็นวิทยาทาน ธรรมทาน

Dark & Power

เสียใจ...
หมดกำลังใจ...
ท้อแท้...
สิ้นหวัง...
ความทุกข์...
ทรมาน...
เจ็บปวด...
.
.
.
.
.
เมื่อไหร่ความรู้สึกแบบนี้จะออกไปจากใจ...

อยากกลับไปเป็นคนเดิมที่...
อดทน...
ขยัน...
มุ่งมั่น ตั้งใจ...
มีเรี่ยวแรง...
เต็มไปด้วยพลัง...
กำลังจิตกำลังใจดี...
.
.
.
โปรดกลับมาหาฉันที เพื่อทำภารกิจครั้งนี้ให้สำเร็จ

อยู่ที่ตัวเรา อยู่ที่ใจ

Time is running !!! เวลามันก็ผ่านไปเรื่อยๆ ยิ่งผ่านไปก็ยิ่งเครียดยิ่งกดดัน

ช่วงเวลานี้อะไรก็ดูไม่เป็นใจไปเสียหมด...ทำอะไรก็ไม่ได้ ไม่ดี ไม่ถูก สักอย่าง

แต่เหนือสิ่งอื่นใด มันก็อยู่ที่ ใจ ที่จิต ของเรา...จะไปโดนคนอื่น หรือสิ่งอื่นก็ไม่ได้

จิตที่ขาดสติ จิตที่ไม่เป็นสมาธิ จิตที่ส่งออกนอกกาย ล้วนแต่เป็นที่มาของความคิดที่ฟุ้งซ่านและความทุกข์ทั้งสิ้น

แต่ก็แปลกนะ รู้ทั้งรู้ แต่ก้ยังทำไม่ได้...การบังคับจิตใจนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ถึงจะพูด จะระบายอะไรให้ใครฟัง มันก็แค่นั้น ไม่ได้ช่วยให้อะไรต่างๆ มันดีขึ้น เพราะมันเป็นเรื่องของเรา เป็นสิ่งที่เราต้องทำเอง ไม่มีใครช่วยเราได้ทั้งนั้น ไม่มีใครเข้าใจตัวเราได้ดีเท่าตัวเรา

ตอนนี้ มันเหนื่อยใจ มันท้อแท้ หมดกำลังใจมาก แต่ทำยังไงได้ มันเป็นทางที่เราเลือกเอง พยามจะไม่คิดอะไรมาก ทำมันให้ดีที่สุด ไม่ว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นอย่างไร ก้ต้องยอมรับ

บางครั้งสิ่งที่คนอื่น คนรอบตัว หรือแม้กระทั้งคนใกล้ชิด เห็นหรือคิดเกี่ยวกับตัวเรา...หลายอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เค้าคิด และเราก็ไม่สามารถจะอธิบายหรือถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดที่แท้จริงของเราออกไปได้ ซึ่งมันก็สร้างความทุกข์และความอึดอัดใจให้แก่เราไม่น้อยเลยทีเดียว

แค่โพสเพื่อเป็นหมุดของความคิดและความรู้สึก ณ ตอนนี้ เท่านั้น

ขอพลังและสติ สมาธิ ปัญญา จงบังเกิดขึ้นกับตัวข้าพเจ้าด้วยเถิด