อยู่ที่ตัวเรา อยู่ที่ใจ

Time is running !!! เวลามันก็ผ่านไปเรื่อยๆ ยิ่งผ่านไปก็ยิ่งเครียดยิ่งกดดัน

ช่วงเวลานี้อะไรก็ดูไม่เป็นใจไปเสียหมด...ทำอะไรก็ไม่ได้ ไม่ดี ไม่ถูก สักอย่าง

แต่เหนือสิ่งอื่นใด มันก็อยู่ที่ ใจ ที่จิต ของเรา...จะไปโดนคนอื่น หรือสิ่งอื่นก็ไม่ได้

จิตที่ขาดสติ จิตที่ไม่เป็นสมาธิ จิตที่ส่งออกนอกกาย ล้วนแต่เป็นที่มาของความคิดที่ฟุ้งซ่านและความทุกข์ทั้งสิ้น

แต่ก็แปลกนะ รู้ทั้งรู้ แต่ก้ยังทำไม่ได้...การบังคับจิตใจนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ถึงจะพูด จะระบายอะไรให้ใครฟัง มันก็แค่นั้น ไม่ได้ช่วยให้อะไรต่างๆ มันดีขึ้น เพราะมันเป็นเรื่องของเรา เป็นสิ่งที่เราต้องทำเอง ไม่มีใครช่วยเราได้ทั้งนั้น ไม่มีใครเข้าใจตัวเราได้ดีเท่าตัวเรา

ตอนนี้ มันเหนื่อยใจ มันท้อแท้ หมดกำลังใจมาก แต่ทำยังไงได้ มันเป็นทางที่เราเลือกเอง พยามจะไม่คิดอะไรมาก ทำมันให้ดีที่สุด ไม่ว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นอย่างไร ก้ต้องยอมรับ

บางครั้งสิ่งที่คนอื่น คนรอบตัว หรือแม้กระทั้งคนใกล้ชิด เห็นหรือคิดเกี่ยวกับตัวเรา...หลายอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เค้าคิด และเราก็ไม่สามารถจะอธิบายหรือถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดที่แท้จริงของเราออกไปได้ ซึ่งมันก็สร้างความทุกข์และความอึดอัดใจให้แก่เราไม่น้อยเลยทีเดียว

แค่โพสเพื่อเป็นหมุดของความคิดและความรู้สึก ณ ตอนนี้ เท่านั้น

ขอพลังและสติ สมาธิ ปัญญา จงบังเกิดขึ้นกับตัวข้าพเจ้าด้วยเถิด

เพ้อเจ้อ

ไม่มีใครเข้าใจตัวเรา...ได้ดีเท่าตัวเราเอง

บางทีสิ่งที่คนอื่นเห็น...อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราเป็น

ไม่ได้พูด ไม่ได้บ่น...ไม่ได้แปลว่าไม่คิด หรือไม่รู้สึก

ทำไมคนเราพูดดีๆกันไม่ได้หรอ...ทำไมต้องกระทบกระแทกเสียดสีกันด้วย

อย่าทำลายความหวัง และความเชื่อ แต่จงสร้างพลัง ความคิดสร้างสรรค์

ไม่มีคำว่าทำไม่ได้

บางทีก็อยากจะร้องไห้กับใครสักคน สักที่คนเค้าไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องพูดอะไร แค่ฟังเราร้องไห้ก็พอ

พลังงานดีๆ ถ้ามันหายไปแล้ว มันสร้างขึ้นมาใหม่โคตรยากเลย

บางครั้งความจริงของเรา...อาจจะไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นจะยอมรับว่ามันเป็นความจริง

บางทีก็เหนื่อยกับการตอบคำถามที่ไม่มีวันจบสิ้น และไม่มีคำตอบที่น่าพอใจ

บ่น

ชีวิตนี้ไม่ง่ายเลย...ไม่มีอะไรที่เดินทางหรือเคลื่อนไหวราบเป็นเส้นตรง
"เดินมาจนท้อ...ไม่เจอจุดหมายปลายทางที่ฝัน"

มาถึงขนาดนี้แล้ว....มาไกลเกินกว่าจะถอยกลับแล้ว

ก็ลองดูอีกสักครั้ง เดิมพันครั้งนี้มันสูงเหลือเกิน แต่ถ้ามันจะต้องแพ้ ต้องล้ม ต้องผิดหวัง ต้อง fail ...ก็ต้องยอมรับมัน ว่าที่สุดแล้ว มันได้เท่านี้จริงๆ แต่มันก้ดีที่ได้จดจำว่าครั้งนึง

สิ่งที่จะอธิบายอารมณ์และความรู้สึกในช่วงเวลานี้ได้ ก็ไม่พ้นเพลงของพี่ตูน พี่ๆ #BodySlam อีกแล้ว
"จะออกไปแตะขอบฟ้า...สุดท้ายแม้โชคชะตาไม่เข้าใจ...มองไปไม่มีหนทาง แต่รู้ว่าฉันต้องไปต่อไป"

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับจิตวิญญาณของตัวเอง
ผู้ชายที่คิดบวก มองโลกในแง่ดี คนเดิมหายไปไหน...ผู้ชายคนที่เคยให้กำลังใจคนอื่น แต่ทำไม ตอนนี้แม้แต่ตัวเองยังให้กำลังใจตัวเอง สร้างพลังให้ตัวเองไม่ได้ มันรู้สึกแย่มากๆ บางทีก็คิดอยากจะไปจากวัฎฎฎะของโลกนี้ คิดอยากบวชเหมือนกัน แต่ก็มาคิดๆแล้วว่า ถ้าครั้งนี้ยังทำไม่สำเร็จเลย แล้วหนทางธรรมยิ่งยากลำบากและทรมานกว่านี้มากมายนัก จะไหวเลย ก็เลยต้องฮึดสู้ ทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้สำเร็จก่อน แต่ต้องไปละทิ้งเป้าหมายทางธรรม อย่าลืมนะว่า...เป้าหมายสำคัญที่สุดในชีวิตนี้ คือ การปิดอบาย ละสังโยชน์ ๓ ให้ได้

เรียนรู้และสู้ไป >>> ความหวังยังนำทางอยู่ใช่หรือไม่ >>> ชีวิตมันยืนยังที่จะไป (แม้ว่าข้างหน้าจะต้องเจออะไร หรือไม่ว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นอย่างไร)

ฺBelieve in myself...Trust myself...ขอพลังแห่งสติปัญญาจงบังเกิดมีแก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด

บททดสอบ

ณ ตอนนี้...ก็ไม่ได้มีอารมณ์ หรือความรู้สึกที่อยากจะทำงานเลย

พูดตรงๆว่า ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน มันเบื่อไปหมด มันเหนื่อย มันท้อ

ไม่รู้ว่าจะต้องทนอีกนานเท่าไร ไม่รู้ว่าจะผ่านมันไปได้หรือไม่ จะผ่านมันไปได้อย่างไร

แต่ก็รู้ว่า ยังไงก็ต้องทำ ต้องสู้ต่อ ต้องพยายามเอาชนะใจตัวเอง เอาชนะความเกียจคร้านไปให้ได้

ก็คงจะอาศัยพื้นที่ตรงนี้ ในการบ่น ระบายความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น เพราะก็ไม่รู้ว่าจะพูดหรือเล่าอะไรให้ใครฟัง กลัวคนอื่นเค้าจะลำบาก เค้าจะเครียดไปกับเราด้วย
้
รู้สึกว่า ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ไม่สนุกกับสิ่งที่ทำ ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน และไม่เคยคิดว่าตัวเองจะโง่หรือไร้ความสามารถขนาดนี้ มองด้านบวกแทบไม่เจอ หันไปแต่ทางไหนก็มีแต่ด้านลบ ในแง่ร้ายไปหมด พูดง่ายๆ ว่า ขาดพลังในตัวเอง หรือสูญเสียความศรัทธาในตัวเองไปหมดเลย ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันหายไปตอนไหน หายไปได้อย่างไร

ทั้งๆที่ก็รู้ว่า ไม่มีใครช่วยเราได้ นอกจากตัวเอง แต่มันก็ยังไม่ก้าวผ่านตัวตนหรือความคิดแบบนั้นไปได้สักที มันเหนื่อยหัวใจ มันเหนื่อยจิต มันเหนื่อยสมอง มันเหนื่อยร่างกาย แทบจะทนทานไม่ไหว

ก็ได้แต่หวังและพยายามเรียก คนเดิม จิตวิญญาณที่หายไป กลับมาให้เร็วที่สุด

เพื่อความหวังหนึ่งเดียวตอนนี้ คือ ได้กลับบ้าน และเดินบนเส้นทางที่ได้เลือกนี้ต่อไป

มันไม่เพียงเป็นด่านทดสอบการเรียนที่หนักหน่วง แต่มันยังพิสูจน์จิตใจดวงนี้ด้วย เป็นบททดสอบในทางธรรม ที่จะต้องก้าวผ่านไปให้ได้ เพื่อสลายตัวตนเก่าๆ และไปสู่สภาวะจิตที่สูงขึ้น

ขออาราธนาอำนาจแห่งคุณพระศรีรัตนตรัยอันประกอบไปด้วยพระพุทธเจ้า พระธรรมคำสั่งสอน พระสงฆ์ รวมไปถึงพ่อแม่ครูอาจารย์พระอริยเจ้าที่เคารพเทิดทูนทั้งหลาย จงดลบันดาลให้ลูกมีพลังจิตใจที่เข้มแข็ง มีสติและปัญญาที่เฉียบแหลม ขจัดอุปสรรคและภยันตรายต่างๆ และขอให้ลูกประสบความสำเร็จในสิ่งที่มุ่งมาดปรารถนา สามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปให้ได้ด้วยเถิด